Soms moet er gewoon even iets van mijn hart

Er zijn van die onderwerpen waarvan je twijfelt of je er iets over moet zeggen. Je wilt niet zeuren, niet klagen en niet negatief overkomen. Toch merk ik dat dit onderwerp steeds weer terugkomt en dat het me steeds meer begint te raken. Daarom wil ik het vandaag toch delen.

Ik ben paardenfotograaf en ik werk met veel liefde, aandacht en geduld. Fotografie is voor mij niet zomaar een klik op de knop, maar iets waar gevoel, tijd en energie in zit. Juist daarom vind ik communicatie ontzettend belangrijk. Niet perfect, niet uitgebreid, maar wel eerlijk en duidelijk.

Toch gebeurt het de laatste tijd steeds vaker dat mensen gewoon niets meer van zich laten horen. Geen afzegging, geen uitleg, geen kort berichtje. Gewoon stilte. En eerlijk gezegd vind ik dat lastig.



Een oproep voor portfoliomodellen

Onlangs deed ik een oproep voor portfoliomodellen. Ik zocht specifieke types paarden, zoals een Fries paard, paarden met een bijzondere tekening, bonte paarden en paarden die qua type net even anders zijn dan gemiddeld. Deze paarden wil ik graag toevoegen aan mijn portfolio.

Voor zo’n portfolioshoot hoeft de eigenaar niets te betalen. In ruil daarvoor mag ik het paard fotograferen en ontvangt de eigenaar mooie beelden. Een fijne samenwerking, zou je zeggen.

Ik heb in mijn oproep ook duidelijk vermeld dat ik mensen zocht in de buurt van Doetinchem. Niet omdat ik niet verder wíl reizen, maar omdat een gratis shoot simpelweg niet de ruimte biedt voor lange afstanden, hoge reiskosten en hele dagen onderweg zijn. Dat lijkt mij vrij logisch.



Reacties die het bericht niet goed gelezen hebben

Het oproepje kreeg reacties, maar het viel me op dat veel mensen het bericht niet goed hadden gelezen. Er kwamen namelijk behoorlijk wat reacties van mensen die minstens anderhalf uur bij mij vandaan woonden.

Dat vind ik op zichzelf geen probleem. Ik reageer zelf ook wel eens enthousiast ergens op en zie dan later pas dat het eigenlijk niet helemaal passend is. Dat kan gebeuren.

Wat ik dan probeer te doen, is meedenken. Ik vraag bijvoorbeeld of iemand op een pensionstal staat waar misschien meerdere geïnteresseerden zijn. Als ik meerdere shoots op één locatie kan combineren, kan ik vaak een speciaal tarief aanbieden. Zo blijft het aantrekkelijk voor de mensen daar en kan ik alsnog een gratis portfolioshoot verzorgen.

Op dat moment is iedereen meestal enthousiast. Ze gaan het op stal vragen, in de groepsapp gooien of rondvragen bij bekenden. Ze zeggen er bijna altijd bij dat ze het me laten weten.

En daar gaat het vaak mis.



Wanneer het ineens stil wordt

In de praktijk hoor ik vervolgens niets meer. Geen update, geen berichtje, geen “het is helaas niet gelukt”. Gewoon helemaal niets.

Dat vind ik lastig, niet omdat iemand geen interesse meer heeft, maar omdat er helemaal geen terugkoppeling komt. Een simpel berichtje kost echt maar een paar seconden. Even laten weten dat het niet gelukt is of dat er toch geen animo blijkt te zijn, is voor mij al genoeg.

Het voelt soms alsof mensen denken dat een gratis shoot betekent dat er ook geen enkele verplichting meer is op het gebied van communicatie. Maar gratis betekent niet dat mijn tijd niets waard is. Ook een gratis shoot kost voorbereiding, reistijd, fotograferen, selecteren en nabewerken. Daar gaat veel tijd en energie in zitten.



Reiskosten als struikelblok

Een andere situatie die regelmatig voorkomt, is dat ik aangeef best verder te willen reizen, maar dat ik dan wel de reiskosten vergoed wil hebben. Soms lopen die kosten op tot rond de honderd euro.

Ik snap heel goed dat dat veel geld is. Tegelijkertijd kan ik niet tientallen kilometers rijden zonder daar iets voor terug te krijgen, zeker niet als het om een gratis shoot gaat en ik vooraf al heb aangegeven dat ik in mijn omgeving zoek.

Wat me dan opvalt, is dat mensen vaak niet meer reageren zodra ze de kosten horen. Geen “dat is te duur voor ons”, geen “dan gaat het helaas niet lukken”, maar opnieuw stilte.

En dat vind ik jammer.



Een ander voorbeeld uit de praktijk

Onlangs had ik contact met iemand met een paard dat perfect in mijn portfolio zou passen. We wisselden een paar berichten en het contact voelde positief. In mijn laatste bericht vroeg ik waar zij met haar paard stond.

Daar kreeg ik geen reactie op.

Na drie weken heb ik haar nog een bericht gestuurd waarin ik aangaf dat ik ervan uitging dat er geen interesse meer was. Kort daarna kreeg ik alsnog een reactie. Ze gaf aan dat ze in Groningen woonde en pas later had gezien dat dat niet in de buurt was. En als andere reden gaf ze aan dat ze veel sneeuw en ijzel had gehad.

Maar mijn vraag ging niet over waar zij woonde, mijn vraag ging over waar haar paard stond. Op die vraag heb ik nooit antwoord gekregen. Dat heeft niets te maken met sneeuw en ijzel..... Tenzij de sneeuw en ijzel de internet verbindingen plat had gegooid, maar voor zover ik weet was dat niet het geval.

Toen ik aangaf dat ik dat een beetje raar vond, werd dat opgevat alsof ik haar iets kwalijk nam. Dat was niet mijn bedoeling. Ik vind het prima als iets niet lukt, maar ik vind het niet fijn als mensen helemaal niets meer laten horen.

Echter het allerergste vind ik in dit geval dan nog wel, als je het probeert uit te leggen, je direct geblokkeerd wordt. Ze "schelden" je uit, verwijten je dingen en drukken vervolgens op de blokkeer-knop, zodat je geen enkele kans hebt, jezelf te verduidelijken.



Het gaat niet om gelijk hebben

Dit hele verhaal gaat niet over gelijk willen krijgen of mensen op hun vingers tikken. Het gaat voor mij om respect en normale communicatie. Ik verwacht geen lange uitleg en geen uitgebreide verantwoording. Een simpele zin is voldoende.


“Het lukt niet.”

“Er is geen interesse.”

“Het is toch te ver weg.”


Meer hoeft het niet te zijn.



Een simpele vergelijking

Het voelt soms alsof je bij iemand aanbelt waarvan je weet dat hij fotograaf is. Diegene doet open, jij vraagt of hij foto’s maakt en rent vervolgens weg zonder op het antwoord te wachten. Dat is toch vreemd.

Online lijkt dat gedrag steeds normaler te worden, maar voor mij voelt het nog steeds onbeleefd.



Wat dit met mij doet

Ik merk dat dit soort situaties ervoor zorgen dat ik kritischer word in met wie ik mijn tijd en energie deel. Niet omdat ik verbitterd ben, maar omdat ik mezelf wil beschermen tegen teleurstelling. Ik steek veel liefde in mijn werk en ik wil die energie graag besteden aan mensen die dat waarderen.



Tot slot

Als jij iemand bent die altijd netjes afzegt of laat weten dat iets niet lukt, dank je wel. Dat lijkt misschien klein, maar het maakt een groot verschil.

En als jij jezelf herkent in dit verhaal, zie het dan niet als aanval, maar als een uitnodiging om even stil te staan bij hoe waardevol een klein berichtje kan zijn.


Want een beetje duidelijke communicatie maakt alles zoveel fijner.